بالنبى ( ص ) و اخفاء نعمته . اين سخن بر طريق تهديد گفته است ، چنان كه كسى را گويى : آرى بخبر كنم ترا و آگاه شوى . النوبة الثالثة قوله تعالى : وَ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ - رب العالمين جل جلاله و تقدست اسماؤه ، و تعالت صفاته ، و توالت آلاؤه و نعماؤه ، درين آيت مؤمنان را مينوازد ، و دو چيز با ياد ايشان ميدهد : يكى نعمت كه برايشان ريخت ، ديگر پيمان كه با ايشان بست . نعمت چيست ؟ و پيمان چيست ؟ نعمت دل گشادن است ، و هدى دادن ، و چراغ آشنايى در دل افروختن ، و دل را خلعت معرفت پوشانيدن ، و ميان دل و ميان دشمن از عظمت حصار ساختن . ميگويد ربّ العزة جلّ جلاله كه : ياد كنيد اين نعمت كه من بشما دادم . از من آزادى كنيد ، و شكر گوئيد ، تا مستوجب زيادت نعمت گرديد : لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ ، ديگر ميثاق است كه با ياد ايشان ميدهد ، ميگويد : ياد داريد پيمان و عهد كه پذيرفتيد ، و امر و نهى كه برداشتيد . دانيد كه چه پذيرفته‌ايد ، و چه برداشته‌ايد . بارى كه هفت آسمان و هفت زمين و كوه‌ها برنيارستند داشتن ، شما دليرى كرديد ، و برداشتيد . آسمانها و زمينها از آن برميدند ، از بيم توانى و تقصير بگريختند ، و به خداوند خويش زينهار خواستند ، شما برداشتيد ، و خداوند خويش را بطاعت پاسخ كرديد . قومى گفتند : اين ميثاق آن پيمان است كه ربّ العزة با تو بست . سود و زيان تو بخريد ، و بهشت بعوض به تو داد ، و قرآن بر تو حجت كرد ، گفت : إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ . خداى تعالى بخريد از مؤمنان تنهاى ايشان ، تا خدمت كنند ، بروز گرم روزه دارند ، بشب تاريك نماز كنند ، بزمستان سرد آبدست تمام كنند ، بجان عزيز و بمال نفيس حج و غزا كنند ، بيماران را عيادت كنند ، درويش حقير را بپرسند ، « و